Памяць, застылая ў камені і звоне калакоў: навучэнцы Баранавіцкага тэхналагічнага каледжа Белкаапсаюза наведалі Хатынь
Ёсць месцы, дзе цішыня гаворыць гучней за любыя словы. Месцы, дзе паветра здаецца шчыльным ад успамінаў, а кожны крок па брукаванцы рэхам адгукаецца ў сэрцы. Менавіта ў такое падарожжа — не проста экскурсійнае, а духоўнае — адправіліся навучэнцы Баранавіцкага тэхналагічнага каледжа, наведаўшы дзяржаўны меморыяльны комплекс «Хатынь».
Гэтая паездка стала для будучых спецыялістаў важнай вяхой у годзе, калі пытанні захавання гістарычнай праўды і памяці аб генацыдзе беларускага народа стаяць асабліва востра.
Там, дзе плачуць званы
Экскурсія пачалася з праходу да цэнтральнай постаці мемарыяла — «Непакоранага чалавека». Навучэнцы, якія ў звычайным жыцці заўсёды некуды спяшаюцца і не здымаюць навушнікаў, тут прыціхлі. Позірк Іосіфа Камінскага, які трымае на руках забітага сына, прымусіў кожнага задумацца аб цане мірнага неба, якое мы сёння маем.
Навучэнцы прайшлі па вуліцах былой вёскі, дзе замест хат — бетонныя вянцы зрубаў, а замест дзіцячага смеху — кожныя 30 секунд раздаецца тужлівы звон. Сімвалічныя абеліскі-печы на месцы спаленых дамоў сталі для многіх адкрыццём: гісторыя з падручнікаў ажыла перад вачыма ў выглядзе канкрэтных імёнаў і лёсаў.
Урок мужнасці пад адкрытым небам
«Калі ты стаіш каля могілак вёсак і бачыш назвы населеных пунктаў, якія так і не адрадзіліся, пачынаеш разумець маштаб трагедыі нашай краіны. Хатынь — гэта не проста помнік, гэта шнар на целе Беларусі, які ніколі не загоіцца», — падзяліўся ўражаннямі адзін з навучэнцаў каледжа.
Асаблівую ўвагу падчас экскурсіі надалі новай экспазіцыі музея, якая адкрылася да 80-годдзя трагедыі. Інтэрактыўныя элементы, архіўныя дакументы і рэчы, знойдзеныя падчас раскопак, дапамаглі моладзі больш глыбока зразумець храналогію тых жахлівых падзей. Навучэнцы даведаліся не толькі пра лёс самой Хатыні, але і пра сотні іншых беларускіх вёсак, якія падзялілі яе горкую долю.
Кветкі ў знак вечнай памяці
Кульмінацыяй візіту стала ўскладанне кветак да Вечнага агню членамi ППА навучэнцау. Хвіліна маўчання была напоўнена глыбокай павагай да тых, хто загінуў, і тых, хто змог выстаяць. Навучэнцы Баранавіцкага тэхналагічнага каледжа сваім візітам пацвердзілі: сувязь пакаленняў не перарвана.
Суднiк А.П. прадсядацель ППА навучэнцаў, адзначыла, што такія паездкі з’яўляюцца неад’емнай часткай выхавання будучага грамадзяніна. Спецыяліст павінен быць не толькі прафесіяналам у сваёй справе, але і чалавекам, які ведае свае карані і шануе гісторыю сваёй Радзімы.
Вяртаючыся ў Баранавічы, навучэнцы яшчэ доўга абмяркоўвалі ўбачанае. І хоць дарога была доўгай, стомленасці не адчувалася — у душы кожнага застаўся адбітак таго самага хатынскага звона, які цяпер будзе нагадваць ім аб важнасці берагчы мір і чалавечнасць.
